Majolus z Cluny był dziesiątkowiecznym benedyktyńskim mnichem, który sprawował urząd czwartego opata opactwa w Cluny we Francji. Urodzony około 910 roku w zamożnej rodzinie w pobliżu Awinionu, początkowo służył jako kanonik i archidiakon w Mâcon, zanim wstąpił do wspólnoty monastycznej w Cluny. Jako wpływowy przywódca pracował nad reformą różnych wspólnot religijnych, często poprzez ich zrzeszanie z domem macierzystym w Cluny, aby zapewnić im stabilność. Był zaufanym doradcą cesarzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego, pomagając w mediacjach w sporach politycznych i zapewniając przewodnictwo duchowe dworowi cesarskiemu.
Przywództwo monastyczne
Podczas swojego długiego panowania Majolus nadzorował znaczące zmiany, w tym budowę kościoła opactwa Cluny II po niszczycielskich najazdach. Wzmocnił ruch kluniacki poprzez centralizację władzy, co zapobiegło regresowi wielu fundacji monastycznych do dawnych nawyków. Jego reputacja świętości i mądrości pozwoliła mu wywierać wpływ daleko wykraczający poza jego klasztor, co przyniosło mu uznanie w Rzymie oraz na dworze cesarskim w Pawi.
Kult i dziedzictwo
Święty w tradycji katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej, Majolus jest wspominany 11 maja. Jest również czczony wraz z czterema innymi wczesnymi opatami kluniackimi 29 kwietnia. Jego szczątki spoczywają w prioryturze w Souvigny, gdzie leży w pobliżu swojego następcy, Odilona. Jego życie i dzieła zostały utrwalone w biografiach spisanych przez jego następców, co zapewniło, że jego rola w historii reformy benedyktyńskiej pozostała powszechnie znana.