Mahomet (ok. 570 – 8 czerwca 632) był arabskim przywódcą religijnym, wojskowym i politycznym, który założył islam. Muzułmanie uznają go za ostatniego proroka Boga, posłanego w celu potwierdzenia monoteistycznych nauk wcześniejszych proroków, takich jak Abraham, Mojżesz i Jezus. Wraz z Koranem jego nauki oraz normatywne przykłady stanowią podstawę islamskiej wiary. W chwili jego śmierci większość Półwyspu Arabskiego przyjęła islam.
Życie i objawienie







Według tradycji Mahomet urodził się w Mekce w klanie Banu Haszim plemienia Kurajszytów i wychowywał się najpierw u dziadka, a potem u wuja, po stracie obojga rodziców w młodym wieku. Około 610 roku, gdy miał około czterdziestu lat, relacjonował, że w jaskini niedaleko Mekki otrzymał swoje pierwsze objawienie od Boga. W 613 roku zaczął publicznie głosić, że Bóg jest jeden, a podporządkowanie się Bogu jest właściwym sposobem życia. Objawienia, które – jak relacjonował – otrzymywał aż do śmierci, tworzą wersety Koranu.
Hidżra i podboje







Naśladowcy Mahometa przez około trzynaście lat byli prześladowani przez mekkańskich politeistów. W 622 roku on i jego zwolennicy przenieśli się do Medyny, co zostało nazwane hidżrą i stało się początkiem kalendarza islamskiego. W Medynie zjednoczył lokalne plemiona na podstawie Konstytucji Medyny. W 629 roku wyruszył na Mekkę na czele armii około 10 000 muzułmanów i zdobył miasto z niewielkimi stratami.
Źródła i dziedzictwo







Historycy uważają, że najwcześniejsze biografie Mahometa powstały ponad sto lat po jego śmierci, dlatego ich wiarygodność jest przedmiotem dyskusji. Tradycja muzułmańska zachowała również jego słowa i czyny w zbiorach hadisów, które wykorzystywane są jako źródła prawa islamskiego. Mahomet jest także uznawany za proroka w wierze druzyjskiej oraz za Przejaw Boga w wierze bahaickiej.
