Magdalena z Canossy była włoską zakonnicą urodzoną w 1774 roku w Weronie. Będąc świadkiem ogromnego cierpienia spowodowanego wojnami napoleońskimi, poświęciła swoje życie niesieniu pomocy ubogim i wykluczonym. Założyła dwie odrębne wspólnoty zakonne – Córki Kanossy oraz osobne zgromadzenie dla mężczyzn – aby zapewnić edukację oraz opiekę dzieciom i chorym. Jej działalność koncentrowała się na wsparciu społecznym dla bezbronnych dziewcząt i ubogich w różnych włoskich miastach, realizując powołanie, które odkryła po odejściu od pierwotnych zainteresowań zakonem karmelitów.
Życie i działalność
Urodzona w szlacheckiej rodzinie, Magdalena zarządzała swoim licznym majątkiem po śmierci ojca. Pod wpływem niepokojów społecznych w swoim regionie, zaczęła nieść pomoc chorym i porzuconym dzieciom. W 1808 roku wstąpiła do klasztoru, aby założyć Córki Kanossy. Ostatecznie uzyskała oficjalną aprobatę papieską dla swojej reguły od papieża Leona XII w 1828 roku. Współpracowała również z innymi przy tworzeniu usług dla chłopców, rozszerzając zasięg swojej działalności charytatywnej na północne Włochy.
Kult
Kościół katolicki uznaje ją za świętą. Została beatyfikowana w Rzymie w 1941 roku, a następnie kanonizowana na placu św. Piotra w 1988 roku. Jej wspomnienie obchodzone jest corocznie 10 kwietnia, w rocznicę jej śmierci w 1835 roku.