Luis de la Puente był siedemnastowiecznym hiszpańskim teologiem jezuickim i cenionym pisarzem ascetycznym, urodzonym w Valladolid. Po rozpoczęciu studiów uniwersyteckich w wieku trzynastu lat wstąpił do Towarzystwa Jezusowego, wybierając tę drogę zamiast zakonu dominikańskiego, który wybrali jego bracia. W trakcie kapłaństwa pełnił funkcje nauczyciela, kaznodziei i duchowego przewodnika, zajmując się zwłaszcza prowadzeniem nowicjuszy oraz opieką nad chorymi na dżumę. Jest powszechnie uznawany ze względu na swoje praktyczne pisma duchowe, które łączyły tradycje augustiańskie i tomistyczne z teologią mistyczną.
Życie i dzieło

Święcony w 1580 roku, de la Puente pełnił różne funkcje, w tym wykładowcy, rektora i inspektora szkół jezuickich. Większość późniejszego życia poświęcił pisaniu, tworząc znaczące dzieła, takie jak medytacje nad tajemnicami wiary oraz poradnik duchowy do spowiedzi i komunii. Jego podejście teologiczne koncentrowało się na duchowości praktycznej, co uczyniło go niezwykle wpływowym mistrzem ascetyzmu w swojej epoce.
Kult
Formalny proces jego beatyfikacji rozpoczął się w 1667 roku. Później został uznany za wyniosłego (Venerable) przez papieża Klemensa XIII w 1759 roku. W tradycji katolickiej jest wspominany ze względu na swój głęboki wkład w kierownictwo duchowe oraz wpływowe teksty religijne.
