Ludwik II Wittelsbach (1845–1886), zwany także Królem Łabędzia lub Królem Bajek, był królem Bawarii od 1864 roku aż do śmierci w 1886 roku. Posiadał również tytuły hrabiego palatyna Renu oraz kilka tytułów książęcych. Bawaria znalazła się pod dominacją Prus i w 1871 roku, podczas jego panowania, weszła w skład Cesarstwa Niemieckiego. Ludwik coraz częściej pozostawiał sprawy państwowe innym, a prywatne dochody przeznaczał na wystawne pałace oraz na mecenat kompozytora Richarda Wagnera. W 1886 roku uznano go za obłąkanego i faktycznie pozbawiono władzy, a dzień później zmarł; to orzeczenie jest obecnie kwestionowane.
Młodość










Ludwik urodził się w Pałacu Nymphenburg, w dzisiejszym centrum Monachium, jako starszy syn księcia koronnego Maksymiliana i Marii Pruskiej. Dziadek nalegał, aby nadano mu jego imię, ponieważ ich wspólne urodziny przypadały na dzień świętego Ludwika IX. Surowe wychowanie oraz chłodne stosunki z ojcem są często wskazywane jako źródło jego późniejszych ekscentrycznych zachowań. Szczęśliwsze wspomnienia z dzieciństwa wiążą się z letnimi pobytami rodziny na zamku Hohenschwangau i w Pałacu Berg, gdzie później spędzał większość czasu.
Panowanie i dziedzictwo









Ludwik objął tron w wieku 18 lat po śmierci ojca w 1864 roku i zachował ministrów swojego ojca. Nie lubił obowiązków publicznych i wycofywał się do swoich zamków, w tym Neuschwanstein, Linderhof i Herrenchiemsee, które finansował z własnych środków oraz z pożyczek. Finanse państwa nie były wykorzystywane na te inwestycje, chociaż jego wydatki spotykały się z krytyką. Dziś jego dziedzictwo architektoniczne i artystyczne obejmuje wiele z najważniejszych atrakcji turystycznych Bawarii.
