Ludwik Filip I (1773–1850), zwany Królem Obywatelem, był królem Francuzów w latach 1830–1848 i ostatnim francuskim monarchą noszącym tytuł króla. Był jedynym francuskim władcą pochodzącym z orleańskiej linii dynastii Burbonów. Abdykował podczas rewolucji lutowej 1848 roku, która doprowadziła do utworzenia Drugiej Republiki Francuskiej. Jego panowanie, znane jako monarchia lipcowa, było zdominowane przez zamożnych przemysłowców i bankierów.
Młodość i wygnanie
Urodzony w Pałacu Królewskim w Paryżu Ludwik Filip był najstarszym synem księcia de Chartres, późniejszego księcia Orleanu. Jako młody oficer wyróżnił się w wojnach rewolucyjnych Francji i w wieku 19 lat został awansowany do stopnia generała porucznika. Zerwał z republiką z powodu egzekucji Ludwika XVI i po powiązaniu go ze spiskiem mającym na celu przywrócenie monarchii uciekł w 1793 roku do Szwajcarii. Pozostawał na emigracji przez 21 lat, aż do restauracji Burbonów.
Panowanie i upadek
W 1830 roku został ogłoszony królem po tym, jak rewolucja lipcowa zmusiła jego dalekiego kuzyna Karola X do abdykacji. W latach 1840–1848 jego rząd prowadził konserwatywną politykę, silnie zależną od męża stanu François Guizota. Reżim wspierał także przyjaźń z Wielką Brytanią i popierał ekspansję kolonialną, zwłaszcza francuski podbój Algierii. Gdy w 1847 roku warunki gospodarcze się pogorszyły, jego popularność spadła, a podczas rewolucji 1848 roku został zmuszony do abdykacji. Resztę życia spędził na emigracji w Wielkiej Brytanii.
