Lucjusz I był rzymskim biskupem, który sprawował urząd papieża od czerwca 253 roku do swojej śmierci w marcu 254 roku. Urodzony w Rzymie jako syn Porfiryrianusa, objął przywództwo w okresie intensywnych prześladowań. Krótko po konsekracji został skazany na wygnanie, choć ostatecznie otrzymał pozwolenie na powrót do miasta. Jest rozpoznawany dzięki swojemu sprzeciwowi wobec nowacjanistów, gdyż przeciwstawiał się ich odmowie przyjęcia do komunii chrześcijan, którzy wcześniej ulegli podczas prześladowań.
Życie i służba
Podczas swojego krótkiego pontyfikatu Lucjusz dążył do utrzymania jedności w wczesnym Kościele. Cyprian chwalił go za stanowisko wobec tych, którzy starali się wykluczyć pokutujących wiernych ze wspólnoty. Choć zapisy historyczne czasem błędnie określały go mianem męczennika, w rzeczywistości zmarł przed rozpoczęciem prześladowań waleriańskich, co czyni go wyznawcą, a nie męczennikiem.
Kult i relikwie
Jest wspominany 4 lub 5 marca, w zależności od tradycji. Jego szczątki znajdowały się pierwotnie w katakumbach Kaliksta. Choć w Danii przechowywano czaszkę przypisywaną jemu, datowanie radiowęglowe sugeruje, że relikwia ta należała w rzeczywistości do osoby żyjącej znacznie później niż papież z III wieku.