Luca di Carbone był włoskim mnichem i opatem żyjącym w X wieku w Kalabrii. Wraz ze swoim bratem, świętym Biagio, około roku 971 założył klasztor świętych Eliasza i Anastasiego w Carbone. Po śmierci swojego mentora, świętego Sabę da Collesano, w 996 roku, Luca objął rolę archimandry różnych klasztorów i pustelni w obrębie Latinianon. Pełnił funkcję przeora klasztoru w Carbone aż do swojej śmierci, która nastąpiła po 1005 roku.
Życie i rola
Urodzony w Kalabrii, Luca wstąpił do życia zakonnego pod przewodnictwem świętego Sabę da Collesano. Odegrał kluczową rolę w założeniu klasztoru w Carbone wraz ze swoim bratem. Po śmierci mentora przejął odpowiedzialność za wspólnotę monastyczną, a przed własną śmiercią przekazał przywództwo Biagio. Dokumenty historyczne dotyczące jego życia zostały zachowane przez późniejszego opata, choć niektórzy wcześni historycy błędnie utożsamiali go z innymi współczesnymi mu świętymi.
Kult
Uznawany za świętego w tradycji katolickiej, Luca jest wspominany ze względu na swoje przewodnictwo w wczesnych strukturach monastycznych południowych Włoch. Jego dziedzictwo jest związane z założeniem klasztoru w Carbone, który pozostał ważnym miejscem religijnym. Pomimo historycznych pomyłek spowodowanych przez późniejszych pisarzy, którzy utożsamiali go z innymi osobami o imieniu Luca, jego tożsamość jako pierwszego egumena swojego klasztoru jest utrzymywana w historii religii.