Leopold z Gaiche (ur. Giovanni Croci, 1732–1815) był włoskim kapucynem, oddanym członkiem Zakonu Braci Mniejszych, który stał się wybitnym kaznodzieją podróżującym po różnych diecezjach. Znany jako „Apostoł Umbrii”, pełnił funkcję ministra prowincjała i założył klasztor w Monteluco, gdzie spędził ostatnie lata życia. Jest szeroko rozpoznawalny dzięki surowemu przestrzeganiu reguły franciszkańskiej oraz noszeniu korony cierniowej.
Życie i posługa
Croci urodził się w rodzinie rolniczej w Piegaro, a w 1752 roku wstąpił do zakonu kapucynów. Po święceniach kapłańskich w 1757 roku przez dziesięciolecia działał jako misjonarz, prowadząc setki misji i liczne rekolekcje wielkopostne. Był gorliwym orędownikiem Drogi Krzyżowej, przywracając tę pobożność w wielu regionach. W 1781 roku przewodniczył franciszkanom w regionie Umbrii, kładąc nacisk na rygorystyczne przestrzeganie pierwotnej reguły św. Franciszka.
Późniejsze lata
W 1788 roku założył klasztor w Monteluco. W epoce napoleońskiej protestował przeciwko inwazji na Włochy i został krótko uwięziony za odmowę przystąpienia do Republiki Napoleońskiej. Po restauracji skutecznie zabiegał u papieża Piusa VII o ponowne otwarcie swojego klasztoru. Zachorował po kazaniu bożonarodzeniowym w 1814 roku i zmarł w kwietniu 1815 roku; jego szczątki spoczywają w Spoleto.
Kult
Doniesienia o cudach dokonujących się przy jego grobie doprowadziły do wczesnego procesu beatyfikacyjnego. Po ogłoszeniu go błogosławionym w 1855 roku (jako Venerabilis), został beatyfikowany przez papieża Leona XIII w 1893 roku po potwierdzeniu dwóch cudów. W Kościele katolickim wspomina się go 2 kwietnia.