Landoald był w VII wieku prezbiterem pochodzenia lombardzkiego, który pełnił służbę misyjną w regionie między rzekami Moza a Szeldą. Wraz z Amandusem wyruszył z Rzymu około 650 roku pod kierownictwem papieża Marcina I, aby wspierać wysiłki ewangelizacyjne we Flandrii. Zapewniał opiekę duszpasterską lokalnej ludności i współpracował z jego następcami, takimi jak Remaklus i Teodardus. Jest również uznawany za nauczyciela Lamberta z Maastricht.
Życie i działalność

Po przybyciu do Flandrii Landoald osiadł w Wintershoven, w posiadłości podarowanej mu przez Aper. Cieszył się łaską króla Austrazji, Childebryka II, otrzymując darowizny, które pomogły mu w 659 roku ufundować mały drewniany kościół poświęcony świętemu Piotrowi. Jego służba religijna trwała pod przewodnictwem biskupów z Maastricht.
Kult

Po śmierci około 667 roku Landoald i jego towarzysze zostali pochowani w Wintershoven. Ich relikwie zostały wyniesione przez biskupa Liège, Floribertusa, w VIII wieku. Aby chronić je przed najazdami Wikingów, szczątki zostały przeniesione, a w 980 roku biskup Notger zezwolił na ich przeniesienie do opactwa świętego Bawona w Gandawie w celu kultu.
