Kot domowy (Felis catus), zwany także kotem domowym lub kotem, to mały udomowiony ssak drapieżny należący do rodziny kotowatych. Jako bezwzględny mięsożerca opiera się na diecie złożonej głównie z mięsa i posiada chowane pazury, dostosowane do polowania na drobną zdobycz, taką jak myszy i szczury. Ma silne, elastyczne ciało, szybki refleks, ostre zęby oraz dobrze rozwinięte widzenie nocne i węch. Koty prowadzą towarzyski tryb życia, ale polują samotnie, a najbardziej aktywne są o świcie i o zmierzchu.
Historia udomowienia
Przez długi czas uważano, że udomowienie kotów rozpoczęło się w starożytnym Egipcie, gdzie koty były czczone już około 3100 roku p.n.e. Późniejsze znaleziska archeologiczne na Cyprze, gdzie oswojonego afrykańskiego dzikiego kota pochowano w pobliżu ludzkiego grobu datowanego na około 7500–7200 roku p.n.e., sugerują wcześniejsze pochodzenie. Naukowcy uważają, że dzikie koty były przyciągane do wczesnych osad rolniczych przez gryzonie i zostały oswojone przez neolitycznych rolników. Stamtąd oswojone koty rozprzestrzeniały się wraz z rolnictwem i handlem po Grecji, południowej Europie i dalej.
Rola w życiu człowieka
Dziś kot domowy występuje na całym świecie i jest ceniony za towarzystwo oraz za zdolność do tępienia szkodników. Trzymany jest jako zwierzę domowe, jako kot użytkowy oraz jako zwierzę rasowe prezentowane na wystawach kotów. Jego populacja jest liczna, szacuje się, że na świecie żyje około 600 milionów kotów domowych. Niektóre koty żyją także swobodnie jako zwierzęta zdziczałe, a populacje dzikich kotów przyczyniły się do spadku liczebności gatunków ptaków, ssaków i gadów. Sterylizację i kastrację stosuje się w celu kontrolowania wzrostu populacji.