Konstantyn z Rodos był bizantyjskim kapłanem i poetą urodzonym w Lindos około 870 roku. Służył jako sekretarz wysokiego rangą urzędnika imieniem Samonas, zanim w 908 roku przeszedł na dwór cesarski Leona VI Mądrego. Kontynuował służbę za panowania Konstantyna VII, ostatecznie umierając w Stambule po 931 roku. Do jego dorobku literackiego należą epigramaty religijne, wiersze satyryczne oraz dzieło opisowe dotyczące architektury Konstantynopola.
Dzieła literackie
Jego poetyckie dziedzictwo składa się z epigramatów religijnych, które wychwalają wiarę prawosławną i cesarza, jednocześnie krytykując starożytną kulturę grecką. Pisał również satyryczne wiersze jambiczne wymierzone w postacie współczesne, takie jak eunuch Teodor Paphagonce oraz dworzanin Leon Chirospaktes. Ponadto w 931 roku skomponował ekfrazę, która opisuje Kościół Świętych Apostołów oraz liczne mozaiki przedstawiające cuda Konstantynopola.
Znaczenie historyczne
Pisma Konstantyna dostarczają cennych informacji na temat bizantyjskich tradycji encyklopedycznych X wieku. Jego opisy imperialnych pomników pozwoliły uczonym na stworzenie graficznych rekonstrukcji historycznych miejsc. Ze względu na jego zasługi religijne i życie kapłańskie, jest on czczony jako święty w tradycji prawosławnej.