Konstantyn Wielki był rzymskim cesarzem, który panował w latach 306–337. Urodzony w Naissus, doszedł do władzy dzięki służbie wojskowej i wojnom domowym, stając się ostatecznie jedynym władcą imperium. Najbardziej znany jest jako pierwszy cesarz, który przeszedł na chrześcijaństwo, co przypieczętował edykt mediolański, kończący prześladowania chrześcijan. Poprzez ustanowienie Konstantynopola nową stolicą cesarstwa, fundamentalnie zmienił krajobraz polityczny i religijny świata śródziemnomorskiego.
Życie i rządy


Po służbie u poprzednich cesarzy, Konstantyn został ogłoszony cesarzem przez swoje wojska w Brytanii. Ostatecznie pokonał swoich rywali, aby zjednoczyć imperium. Jego administracja wprowadziła znaczące reformy, takie jak oddzielenie władzy cywilnej od wojskowej oraz stworzenie złotego solidusa w celu ustabilizowania gospodarki. Zreorganizował również armię, dzieląc ją na mobilne jednostki i garnizony graniczne, aby lepiej bronić granic przed różnymi plemionami.
Wpływ religijny

Panowanie Konstantyna było punktem zwrotnym dla wiary chrześcijańskiej. Pomógł zalegalizować praktyki chrześcijańskie i zwołał pierwszy sobór nicejski, aby ustalić podstawowe dogmaty. Pod jego kierownictwem w Jerozolimie zbudowano Kościół Grobu Pańskiego. Choć przez późniejsze lata życia sprzyjał Kościołowi, został ochrzczony dopiero u schyłku życia przez Eusebiusza z Nikomedii.
Kult

Uznawany za świętego, jest czczony w kilku tradycjach chrześcijańskich, w tym w katolickiej, prawosławnej i anglikańskiej. Jego wspomnienia obchodzone są 6 kwietnia i 21 maja. Na przestrzeni historii był postrzegany przez Kościół jako wzór cnót, a przez świeckich liderów jako symbol legitymizacji władzy.
