Konrad Adenauer był niemieckim mężem stanu, który w latach 1949–1963 pełnił funkcję pierwszego kanclerza Republiki Federalnej Niemiec. W latach 1946–1966 kierował także Chrześcijańsko-Demokratyczną Unią (CDU), partią, która pod jego przywództwem stała się dominującą siłą w kraju. Głęboko wierzący katolik uznawany jest za jednego z ojców założycieli Unii Europejskiej. W czasie swoich rządów odbudował gospodarkę Republiki Federalnej Niemiec, przywrócił krajowi pozycję na arenie międzynarodowej i ściśle związał go z mocarstwami zachodnimi.
Lata w Kolonii











Zanim wkroczył do polityki krajowej, Adenauer był czołową postacią katolickiej Partii Centrum w czasach Republiki Weimarskiej. Od 1917 do 1933 roku pełnił funkcję burmistrza Kolonii, a także przewodniczył pruskiej Radzie Państwa. Jako burmistrz odbudował Uniwersytet w Kolonii, nadzorował największe projekty infrastrukturalne i utrzymywał porządek podczas niepokojów, które nastąpiły po I wojnie światowej. Opowiadał się również za oddzieleniem Nadrenii od Prus, co Berlin odrzucił.
Kanclerstwo i polityka zagraniczna











We wczesnych latach Republiki Federalnej Adenauer przeniósł uwagę z denazyfikacji na odbudowę gospodarczą oraz ściślejsze związki z Francją, Wielką Brytanią i Stanami Zjednoczonymi. Jako zdecydowany antykomunista opowiadał się za polityką zagraniczną zorientowaną na Atlantyk, pomógł utworzyć Bundeswehrę i Federalną Służbę Wywiadowczą (Bundesnachrichtendienst) oraz doprowadził do przystąpienia Republiki Federalnej Niemiec do NATO. Odmawiał uznania NRD ani linii Odra–Nysa za granicę Polski, a w 1957 roku podpisał Traktat Rzymski, popierając jedność Europy.
