Konfucjusz (ok. 551 – ok. 479 p.n.e.), urodzony jako Kong Qiu, był chińskim filozofem epoki Wiosen i Jesieni, tradycyjnie uważanym za wzór chińskiego mędrca. Znaczna część wspólnego dziedzictwa kulturowego krajów sinosfery sięga jego myśli i nauk. Jego filozofia, znana jako konfucjanizm, podkreślała moralność jednostki i rządu, harmonijne relacje społeczne, sprawiedliwość, życzliwość, szczerość oraz obowiązek władcy, by przewodzić poprzez cnotę.
Tło i przekonania






Konfucjusz uważał siebie za przekaźnika wartości wcześniejszych epok, które, jak sądził, były lekceważone w jego czasach. Propagował synowską pobożność, czyli silne przywiązanie do rodziny, czczenie przodków oraz szacunek dzieci wobec starszych, a żon wobec mężów. Twierdził, że zdrowa rodzina jest fundamentem idealnego rządu. Opowiadał się także za negatywną wersją złotej zasady, radząc, by nie czynić innym tego, czego sami nie chcielibyśmy doznać.
Dziedzictwo i wpływ






Konfucjusz żył w okresie bogatej różnorodności intelektualnej, która ukształtowała chińską myśl. Jego idee zyskały na znaczeniu w okresie Walczących Królestw, zostały osłabione po podboju przez Qin, a następnie uzyskały oficjalne poparcie za cesarza Wu z dynastii Han. Późniejszy rozwój obejmował neokonfucjanizm w epoce dynastii Tang i Song oraz nowy konfucjanizm w XX wieku. Tradycyjnie przypisywano Konfucjuszowi autorstwo lub redakcję wielu starożytnych tekstów, jednak współcześni badacze zachowują ostrożność w przypisywaniu mu konkretnych wypowiedzi, ponieważ część tego materiału była starsza. Jego słowa zostały zebrane w Rozmowach konfucjańskich (Lunyu) wiele lat po jego śmierci.
