Kod QR to dwuwymiarowy kod kreskowy macierzowy wynaleziony w 1994 roku przez Masahiro Harę z japońskiej firmy Denso Wave, pierwotnie do oznaczania części samochodowych. Jego kwadratowa siatka czarnych i białych modułów, z markerami referencyjnymi w rogach, może być odczytywana przez kamery i dekodowana za pomocą korekcji błędów Reeda-Solomona. W przeciwieństwie do tradycyjnego kodu kreskowego, który przechowuje jedynie krótki identyfikator, kod QR może zawierać lokalizatory, identyfikatory i adresy internetowe, a obecnie jest wykorzystywany daleko poza przemysłem motoryzacyjnym, m.in. do płatności, biletów, menu i marketingu.
Geneza i konstrukcja





System opracowano w dziale produktów motoryzacyjnych firmy Denso Wave, a jego wczesna konstrukcja nawiązywała do czarnych i białych kamieni gry go. Znaczniki wykrywania pozycji mają wzór naprzemiennych czarnych i białych obszarów, wybrany dlatego, że rzadko występował on w materiałach drukowanych. Celem było zastąpienie kilku osobno skanowanych etykiet kodów kreskowych na pudełkach z częściami samochodowymi jedną etykietą łączącą te same dane, w tym znaki kanji, kana i alfanumeryczne.
Zastosowanie w czasie pandemii





Po wybuchu pandemii COVID-19 kody QR stały się bezdotykowym sposobem udostępniania informacji. Restauracje umieszczały kody na stolikach, aby otwierać cyfrowe menu, a niektóre kraje wykorzystywały je do śledzenia kontaktów i certyfikatów szczepień. Ta zmiana wywołała też pytania o dostęp do usług cyfrowych, ponieważ korzystanie z kodów QR zakłada dostęp do smartfonów, połączenia z internetem i umiejętności cyfrowe, których część użytkowników nie posiada.
