Klemens Rzymski był biskupem Rzymu pod koniec I wieku, często identyfikowanym jako czwarty papież. Jako jeden z Ojców Apostolskich był uważany za współczesnego i znajomego Apostołów, a niektóre tradycje sugerują, że został osobiście święcony przez świętego Piotra. Jego przywództwo przypadło na formacyjne lata wczesnego Kościoła w starożytnym Rzymie. Jest pamiętany przede wszystkim ze swojej korespondencji z kościołem w Koryncie, która służy jako wczesny tekst fundacyjny dotyczący władzy liderów kościelnych.
Życie i pisma


Klemens jest najbardziej znany ze swojej listu do Koryntian, jednego z najwcześniejszych chrześcijańskich dokumentów spoza Nowego Testamentu. W liście tym bronił władzy prezbiterów, łącząc ich stanowiska z pierwotnym ustanowieniem dokonanym przez Apostołów. Choć różne listy historyczne umieszczają go na różnych pozycjach w sukcesji rzymskiej, jest on powszechnie uznawany za kluczową postać w ustanawianiu zasady sukcesji apostolskiej.
Śmierć i legenda

Choć wcześni historycy nie odnotowują wyraźnie jego śmierci, późniejsze relacje apokryficzne sugerują, że został wygnany do Chersonesu za panowania cesarza Trajana. Legenda głosi, że po dokonaniu cudu poprzez znalezienie wody dla więźniów, został zamordowany poprzez wrzucenie do morza wraz z kotwicą. Tradycja ta identyfikuje go jako patrona żeglarzy.
Kult

Jest czczony jako święty w tradycjach katolickiej, anglikańskiej, prawosławnej i luterańskiej. Jego wspomnienie obchodzone jest 23 listopada na Zachodzie i 25 listopada na Wschodzie. Jego relikwie są tradycyjnie kojarzone z kilkoma lokalizacjami, w tym z bazyliką św. Klemensa w Rzymie oraz miejscami na Krymie i w Kijowie.
