Klaus Kinski (ur. jako Klaus Günter Karl Nakszynski, 1926–1991) był niemieckim aktorem znanym z intensywnego stylu gry oraz burzliwej osobowości poza ekranem. Wystąpił w ponad 130 rolach filmowych w karierze trwającej od 1948 do 1988 roku, w gatunkach takich jak spaghetti westerny, filmy grozy, filmy wojenne i niemieckie filmy kryminalne na podstawie powieści Edgara Wallace'a. Najbardziej pamiętany jest z pięciu filmów wyreżyserowanych przez Wernera Herzoga, a jego sława przyniosła mu szeroki kult wśród widzów.
Młodość i wojna



Kinski urodził się w Zoppot w Wolnym Mieście Gdańsku, obecnie Sopocie w Polsce, a jego rodzina przeniosła się do Berlina w 1931 roku, w obliczu trudności finansowych. W 1943 roku został powołany do Wehrmachtu, a w 1944 roku dostał się do niewoli brytyjskiej w Holandii. Po wojnie przetrzymywano go w obozie jenieckim w Colchester, gdzie występował w rewiach dla współwięźniów i tam rozpoczął swoją działalność aktorską na scenie. Do Niemiec powrócił w 1946 roku.
Kariera teatralna i filmowa



Po powrocie do Niemiec Kinski pracował w zespołach teatralnych, choć jego emocjonalna niestabilność często prowadziła do zwolnień. W Wiedniu odnalazł się na nowo jako monologista i artysta słowa mówionego. Jego pierwsza rola filmowa przypadła na 1948 rok, a następnie grał w niemieckich filmach na podstawie powieści Edgara Wallace'a, amerykańskich filmach wojennych oraz, od końca lat sześćdziesiątych, w licznych spaghetti westernach realizowanych we Włoszech.
Współpraca z Wernerem Herzogiem


Pięć wspólnych filmów Kinskiego z Wernerem Herzogiem, w tym „Aguirre, gniew boży” i „Fitzcarraldo”, przyniosło mu międzynarodowe uznanie. Relacja zawodowa obu twórców była pełna napięć i konfliktów zarówno na planie, jak i poza nim. Herzog później opisał ją w dokumencie „Mój najlepszy wróg”.
