Kanut Lavard był duńskim księciem z XII wieku i pierwszym księciem Szlezwiku. Urodzony w Roskilde około 1096 roku, pełnił rolę kluczowego władcy pogranicza, będąc wasalem zarówno korony duńskiej, jak i Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Jego starania o utrzymanie pokoju na terenach przygranicznych przyniosły mu znaczne wpływy, choć jego pozycja polityczna uczyniła go celem dla rywali. Został zamordowany w lesie Haraldsted przez swojego kuzyna, Magnusa Silnego, w 1131 roku. Jest wspominany jako protoplasta dynastii Valdemarów.
Życie i rządy
Jako syn króla Eryka I, Kanut został mianowany władcą księstwa Szlezwiku w 1115 roku przez swojego wuja, króla Nielsia. Dążył do ustabilizowania granicy w starciu z grupami słowiańskimi, stając się ostatecznie wasalem Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Przyjęcie przez niego niemieckich obyczajów rycerskich oraz rosnący prestiż wywołały tarcia z innymi duńskimi możnowładcami. Napięcie to doprowadziło do jego zabójstwa w 1131 roku, co zapoczątkowało okres wojny domowej.
Kult i dziedzictwo
Po śmierci Kanut został kanonizowany w 1170 roku na prośbę jego syna, króla Valdemara I. W tradycji katolickiej czczony jest jako święty, a jego wspomnienie obchodzone jest 7 stycznia. Jego ród zapoczątkował dynastię Valdemarów, która objęła kilku kolejnych królów Danii. W Estonii jego imię przetrwało dzięki cechowi Kanuta (Canute Guild) w Tallinnie, co wpłynęło na nazwy lokalnych ulic i ogrodów.