Justyn I był cesarzem wschodniorzymskim, który panował w latach 518–527. Urodzony w chłopskiej rodzinie w Bederianie, awansował w hierarchii wojskowej, aż został dowódcą gwardii cesarskiej. Po śmierci cesarza Anastazjusza I objął tron i zapoczątkował dynastię Justynianów, do której należał jego siostrzeniec, przyszły Justynian I. Jego rządy charakteryzowały się silnym przywiązaniem do chrześcijaństwa chalcedońskiego, co pomogło w naprawie schizmy religijnej między Kościołami w Rzymie i Konstantynopolu.
Życie i panowanie


Po opuszczeniu swojej ubogiej ojczyzny, Justyn przeniósł się do Konstantynopola i wstąpił do gwardii pałacowej. Służył w różnych funkcjach wojskowych, zanim został senatorem i dowódcą ekwitorytów (excubitorów). Po wyborze na cesarza skupił się na stabilizacji imperium poprzez dyplomację i politykę religijną. Mimo że uważano go za niepiśmiennego, polegał na zdolnych doradcach, a w szczególności na swoim przybranym synu, Justynianie I, aby zarządzać złożonością spraw państwowych.
Dziedzictwo religijne

Jako gorliwy chalcedonita, Justyn wykorzystywał swoją władzę do promowania poglądów ortodoksyjnych i rozwiązywania sporów teologicznych. Jego stanowisko religijne pomogło zakończyć schizmę acacjanistyczną, poprawiając relacje z papiestwem. Wydawał liczne edykty przeciwko grupom uznawanym za nieortodoksyjne i wykorzystywał zbieżność religijną jako narzędzie polityki zagranicznej, dążąc do wzmocnienia więzi z państwami klienckimi i utrzymania stabilności imperium poprzez wspólną wiarę.
Kult

Justyn I jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jego panowanie wspominane jest ze względu na położenie fundamentów pod późniejszą dynastię Justynianów oraz za pojednanie religijne, któremu sprzyjał w świecie chrześcijańskim.
