Jurij Andropow (1914–1984) był radzieckim politykiem, który od końca 1982 roku do swojej śmierci w 1984 roku pełnił funkcję sekretarza generalnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Wcześniej, w latach 1967–1982, kierował KGB, a w latach 50. był ambasadorem ZSRR na Węgrzech. Jego krótkie rządy naznaczone były próbami walki z korupcją i nieefektywnością gospodarki oraz zaostrzeniem zimnej wojny. Przyczynił się także do wyniesienia na czołowe stanowiska nowego pokolenia reformatorów, z których najbardziej znanym jest Michaił Gorbaczow.
Wczesne życie i pochodzenie





Pochodzenie rodzinne Andropowa jest szeroko kwestionowane. Oficjalna biografia podaje wiejskie miejsce urodzenia w okręgu stawropolskim oraz ojca, kolejarza, który zmarł w 1919 roku. Późniejsze badania wskazują, że matka Andropowa została przysposobiona przez moskiewską rodzinę, a w oficjalnej wersji wymieniany jest ojczym, a nie ojciec biologiczny. Andropow przez lata podawał sprzeczne relacje na temat tych szczegółów, a jego ojciec biologiczny pozostaje nieustalony.
Kariera w partii komunistycznej





Andropow wstąpił do organizacji młodzieżowej Komsomołu i w latach 30. oraz 40. pełnił szereg funkcji regionalnych, w tym w Republice Karelsko-Fińskiej. W 1951 roku przeniesiono go do Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii w Moskwie. Jego deklarowana służba w wojennym ruchu partyzanckim w Finlandii nie znajduje potwierdzenia we współczesnych badaniach.
Rola na Węgrzech




W 1954 roku Andropow został ambasadorem ZSRR na Węgrzech. Podczas rewolucji węgierskiej w 1956 roku namawiał Nikitę Chruszczowa, że interwencja zbrojna jest konieczna, i powstanie zostało stłumione. Ta rola przyniosła mu przydomek „Rzeźnik Budapesztu”. Historyk Christopher Andrew twierdzi, że doświadczenie to przekonało Andropowa, iż tylko siła zbrojna może utrzymać komunistyczne reżimy stojące w obliczu powstania ludowego.
