Juliana Falconieri była włoską zakonnicą z XIV wieku, pochodzącą z szlacheckiej florentyńskiej rodziny. Pod wpływem swojego wuja, założyciela Zakonu Serców Bożych (Servitów), poświęciła się życiu konsekrowanemu i około 1285 roku wstąpiła do Trzeciego Zakonu Serców Bożych. Ostatecznie założyła pierwszy klasztor Sióstr Mantellate, wspólnoty skupionej na służbie chorym. Pełniąc funkcję przełożonej wspólnoty przez trzydzieści pięć lat, pozostała oddaną liderką aż do śmierci we Florencji w 1341 roku.
Życie i służba
Po śmierci matki, w 1305 roku, Juliana wraz z kilkoma towarzyszkami zamieszkała w domu przeznaczonym do celów religijnych, tworząc pierwszy klasztor Trzeciego Zakonu Serców Bożych. Siostry, znane jako Mantellate ze względu na noszone przez nie szaty z krótkimi rękawami, skupiały swoją pobożność na Matce Boskiej Bolesnej. Juliana spędzała większość czasu na opiece nad chorymi w szpitalach i domach, prowadząc swoją wspólnotę duchem służby, a nie władzy.
Kult i dziedzictwo
Po jej śmierci odnotowano cud związany z znikającą hostią eucharystyczną, która pozostawiła na jej piersi ślad w kształcie krzyża. Została kanonizowana przez papieża Klemensa XII w 1737 roku, który rozszerzył również jej wspomnienie z 19 czerwca na cały Kościół. W sztuce religijnej często przedstawiana jest w habicie swojego zakonu, trzymającą hostię na piersi.