Johannes Kepler był niemieckim matematykiem, astronomem i polihistorem, który żył w latach 1571–1630. Jako centralna postać rewolucji naukowej, jest najbardziej znany z odkrycia trzech praw ruchu planet. Jego praca pomogła przekształcić astronomię w gałąź fizyki matematycznej, wypełniając lukę między dawną kosmologią a współczesną nauką. Poza badaniami niebiańskimi, wniósł znaczący wkład w optykę, teorię muzyki oraz matematykę, służąc jednocześnie jako matematyk cesarski i asystent Tycho Brahe.
Wkład naukowy
Badania Keplera nad ruchem planet położyły fundament pod późniejsze teorie grawitacji. Wykonał również istotną pracę w dziedzinie optyki, projektując ulepszony teleskop refrakcyjny, który opierał się na wcześniejszych modelach. Jego matematyczne spostrzeżenia rozciągały się na dziedzinę muzykologii oraz sformułowanie hipotezy Keplera. Traktując astronomię jako formę fizyki niebiańskiej, pomógł ustanowić nowoczesną metodę naukową i nauki przyrodnicze.
Życie i kariera
Urodzony w Weil der Stadt, Kepler studiował teologię i filozofię na Uniwersytecie w Tybindze. Choć zamierzał zostać lutermańskim pastorem, różnice teologiczne uniemożliwiły jego święcenia. Później pracował jako nauczyciel matematyki w Grazu i służył jako asystent Tycho Brahe w Pradze. W trakcie swojej kariery zajmował stanowiska u różnych cesarzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego, w tym Rudolfa II, i dostarczał wiedzy matematycznej różnym postaciom politycznym oraz wojskowym.