Joaquina Vedruna była hiszpańską zakonnicą żyjącą w XIX wieku, która założyła zgromadzenie Karmelitańek Miłosierdzia. Urodzona w Barcelonie w 1783 roku, początkowo wyszła za mąż za szlachcica i wychowała dziewięcioro dzieci, zanim inwazje napoleońskie zmieniły jej życie. Po śmierci męża poświęciła się działalności charytatywnej i edukacyjnej. Pod kierownictwem duchownych założyła swój zakon w 1826 roku, który ostatecznie rozprzestrzenił się na całą Hiszpanię i Amerykę Łacińską. Jest uznawana za świętą w tradycji katolickiej.
Życie i działalność
Po śmierci męża w 1816 roku, Vedruna przeprowadziła się do Vic, aby skupić się na służbie chorym i edukacji. Pod przewodnictwem biskupa Vic oraz Antoniego Marii Claret, założyła swój instytut zakonny w 1826 roku. Mimo niestabilności politycznej i wojny karlistowskiej, która zmusiła ją do ucieczki do Francji, kontynuowała rozwój swojej misji. Ostatecznie zrezygnowała z kierowania zgromadzeniem z powodu choroby i zmarła w Barcelonie w 1854 roku.
Kult
Proces jej kanonizacji rozpoczął się na początku XX wieku. W 1935 roku została ogłoszona wyniosłą, a w 1940 roku została beatyfikowana przez papieża Piusa XII. Ostatecznie została kanonizowana przez papieża Jana XXIII w 1959 roku. Jej wspomnienie obchodzi się 19 maja, a jej szczątki spoczywają w domu zakonnym jej zgromadzenia w Vic.