Jerzy Dołgoruki (Jerzy I Włodzimierzowicz, ok. 1099 – 1157) był księciem rostowskim i suzdalskim z dynastii Monomachowiczów, którego imię później zaczęto kojarzyć z regionem Suzdalii. Umocnił swoje północne księstwo, ograniczając przywileje zamożnych bojarów ziemskich i prowadząc ambitny program budowlany, co położyło podwaliny pod niezależną władzę, która z czasem przekształciła się we wczesnonowożytną Moskwę. Jest także protoplastą gałęzi Jurjewiczów dynastii Monomachowiczów.
Walka o Kijów
Znaczną część życia Jerzy spędził w konfliktach z innymi książętami ruskimi o zwierzchnictwo nad Rusią Kijowską, państwem, którym niegdyś władał jego ojciec Włodzimierz Monomach oraz starszy brat. Dwukrotnie przez krótki czas sprawował władzę w Kijowie: od 1149 do 1151 roku oraz ponownie od 1155 roku aż do swojej śmierci w 1157 roku. Jego autokratyczne rządy oraz postrzeganie go jako obcego sprawiły, że był niepopularny wśród wpływowych kijowskich bojarów. Przypuszcza się, że został otruty, a jego syn Andrzej został w tym samym roku wypędzony z Kijowa.
Dziedzictwo
Jego panowanie oznaczało faktyczny koniec Rusi jako zjednoczonego organizmu przed najazdami mongolskimi, gdyż prowincjonalne ziemie, takie jak Włodzimierz-Suzdal czy Halicz-Wołyń, zaczęły rywalizować o tron kijowski. W Moskwie pamięta się go jako legendarnego założyciela, ponieważ w 1156 roku ufortyfikował osadę drewnianymi murami i fosą, a jego pamięć upamiętniają pomniki w Moskwie, Dmitrowie i Kostromie.
