Jean Moulin był francuskim urzędnikiem państwowym i przywódcą ruchu oporu, który zdołał zjednoczyć główne siatki francuskiego ruchu oporu podczas II wojny światowej. Pełnił funkcję pierwszego przewodniczącego Krajowej Rady Oporu od 27 maja 1943 roku, aż do chwili zabicia niespełna dwa miesiące później. Przed wojną był prefektem w departamentach Aveyron i Eure-et-Loir, następnie pracował dla rządu Charles’a de Gaulle’a na uchodźstwie w Londynie i pozostaje pamiętany jako symbol ruchu oporu. Jego prochy przeniesiono do Panteonu w 1964 roku.
Wczesna kariera
Urodzony w Béziers w 1899 roku Moulin po ukończeniu studiów prawniczych w 1921 roku podjął pracę w administracji prefekturalnej. Pełnił różne funkcje, w tym sous-préfeta w Albertville i Châteaulin, a także był szefem gabinetu Pierre’a Cota w Ministerstwie Lotnictwa. W 1937 roku, jako najmłodszy prefekt we Francji, został mianowany prefektem departamentu Aveyron. W 1939 roku objął stanowisko prefekta Eure-et-Loir z siedzibą w Chartres, gdzie wojna wkrótce dotarła do niego w postaci niemieckich nalotów.
Aresztowanie i spuścizna
Podczas przetrzymywania przez gestapo Moulin był torturowany przez Klausa Barbiego, a zmarł w czasie transportu do Niemiec; jego śmierć odnotowano na dworcu kolejowym w Metzu. W 1964 roku jego szczątki przeniesiono do Panteonu, gdzie minister kultury André Malraux wygłosił przemówienie, które stało się jednym z najsłynniejszych w historii Francji. Pomniki i tablice upamiętniające jego postać istnieją w wielu miejscach we Francji.