Jean Luchaire (1901–1946) był francuskim dziennikarzem i politykiem, który podczas niemieckiej okupacji wojskowej stanął na czele francuskiej prasy kolaboracyjnej w Paryżu. Popierał Rewolucję Narodową ogłoszoną przez rząd Francji po jego przeniesieniu do uzdrowiskowego miasta Vichy w 1940 roku, zakładał gazety i zajmował stanowiska w organizacjach prasowych, zanim w 1945 roku uciekł do Włoch. Później został aresztowany, przewieziony do Francji, osądzony i stracony.
Młodość i polityka
Luchaire urodził się w Sienie we Włoszech jako syn Lucien Luchaire’a, italianisty, który założył Instytut Francuski we Florencji. Przed II wojną światową bywał w Izbie Deputowanych Francji i blisko współpracował z Aristide’em Briandem, którego politykę zbliżenia z Niemcami wspierała jego gazeta. Współcześni krytykowali jego finanse, a jego dziennik „Notre Temps” otrzymywał wysokie dotacje. W 1930 roku zaprzyjaźnił się z niemieckim frankofilem Ottonem Abetzem, który później został ambasadorem Niemiec w Paryżu.
Kolaboracja i upadek
Po tym, jak Pierre Laval wysłał go do Paryża w 1940 roku, Luchaire założył popołudniowy dziennik „Les Nouveaux Temps” i później przewodniczył francuskim organizacjom prasowym. Jego gazety oskarżano o rozpowszechnianie nazistowskiej propagandy przeciwko Anglii, Ameryce i Ruchowi Oporu. W 1944 roku został mianowany ministrem informacji w rządzie na uchodźstwie w Sigmaringen. Po ucieczce do Włoch w 1945 roku został aresztowany, przewieziony do Francji i po procesie stracony.
