Jean-Louis Borloo – francuski polityk i prawnik, pierwszy przewodniczący Unii Demokratów i Niezależnych (UDI) w latach 2012–2014. Piastował kilka stanowisk ministerialnych za prezydentów Jacques’a Chiraca i Nicolasa Sarkozy’ego, w tym ministra zatrudnienia, spójności społecznej i mieszkalnictwa oraz ministra ekologii, energii, zrównoważonego rozwoju i morza. Borloo był także burmistrzem Valenciennes oraz posłem do Zgromadzenia Narodowego, a przez pewien czas zasiadał w Parlamencie Europejskim.
Młodość i wykształcenie

Borloo urodził się w Paryżu w 1951 roku w rodzinie o bretońskich, belgijskich i korsykańskich korzeniach. Maturę zdał w 1969 roku, a następnie uzyskał dyplomy z prawa oraz z filozofii, historii i ekonomii, a w 1976 roku ukończył studia MBA w paryskiej szkole HEC. Już jako student pracował na stacji paliw, aby sfinansować naukę. W latach 80. rozpoczął karierę jako adwokat.
Kariera polityczna
W 1989 roku Borloo został burmistrzem Valenciennes jako niezależny kandydat i przez krótki czas był członkiem Parlamentu Europejskiego. Później zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym z okręgu w departamencie Nord, wstąpił do Partii Radykalnej i w latach 2002–2010 pełnił funkcje ministerialne w kilku rządach. W 2012 roku założył UDI, dążąc do zjednoczenia partii centrowych, a w 2014 roku wycofał się z życia politycznego z powodu problemów zdrowotnych.
Dziedzictwo
Podczas pracy w ministerstwie Borloo przedstawił pięcioletni plan spójności społecznej oparty na równości szans, mieszkalnictwie i zatrudnieniu. Odegrał też znaczącą rolę w konsultacjach dotyczących ochrony środowiska, znanych jako Grenelle de l’environnement, przeprowadzonych w latach 2007–2008. Jego odejście z UMP w 2011 roku, spowodowane przesunięciem partii w prawo, stanowiło istotny przełom w jego karierze politycznej.
