Jan z Sedre był syryjskim prawosławnym patriarchą Antiochii w VII wieku, który sprawował rządy w swoim Kościele od 631 do 648 roku. Urodzony w wiosce Beth ‘Ellaya, kształcił się w teologii, języku syryjskim i greckim w klasztorze. Jest powszechnie uznawany za dyplomatę, który podejmował wysiłki na rzecz zjednoczenia chrześcijan niechalcedońskich w imperiach rzymskim i sasanidzkim. Znany z komponowania różnych modlitw błagalnych, zyskał swój charakterystyczny przydomek. Służył swojej wspólnocie w znaczącym okresie podbojów muzułmańskich w Lewancie.
Życie i działalność
Po służbie jako sekretarz patriarchy Athanasiusa I Gammolo, Jan podjął misję do klasztoru świętego Mateusza, aby przywrócić jedność między chrześcijanami syryjskimi w różnych imperiach. Po wstąpieniu na urząd patriarchy brał udział w słynnej debacie teologicznej z emirem na temat Biblii i boskości Chrystusa. W tym czasie ułatwiał również tłumaczenie Ewangelii na język arabski, skutecznie opierając się próbom usunięcia z tekstu istotnych odniesień chrześcijańskich.
Dzieła literackie
Patriarcha był płodnym pisarzem, komponującym dziewięć modlitw błagalnych, znanych jako sedre, co dało mu jego imię. Jego pisemne dziedzictwo obejmuje trzy modlitwy przebłagalne do Eucharystii oraz liturgię. Dodatkowo napisał obszerny wyznanie wiary oraz traktat chrystologiczny, mający na celu rozstrzygnięcie różnych sporów teologicznych jego epoki.
Kult
Jan jest czczony jako święty w Kościele syryjskiego prawosławia. Jego pamięć jest zachowana dzięki jego pismom liturgicznym oraz roli obrońcy wiary. Jest on wspominany corocznie 14 grudnia, w rocznicę jego śmierci w 648 roku.