Jan z Prislop był wschodnioortodoksyjnym metropolitą i mnichem żyjącym w XVI wieku w Siedmiogrodzie. Urodzony około 1540 roku w Silvașu de Sus, ostatecznie opuścił rodzinny dom, aby wstąpić do wspólnoty monastycznej w Prislop, gdzie awansował na stanowisko opata. W 1585 roku został wybrany metropolitą Siedmiogrodu. Jest wspominany ze względu na swój ascetyczny tryb życia, a w szczególności za wykucie celi w skalnej ścianie w pobliżu rzeki Slivutș, gdzie żył jako pustelnik.
Życie i śmierć
Po pełnieniu funkcji opata, Jan poszukiwał życia w odosobnieniu. Wykuto celę w stromym skalnym zboczu w pobliżu swojego klasztoru, aby żyć w nieustającej modlitwie. Według lokalnej tradycji zmarł w młodym wieku po tym, jak przypadkowo zostali nim trafieni dwaj myśliwi, gdy pracował nad oknem w swojej jaskini. Jego ciało zostało później przeniesione do klasztoru przez mnichów z Wołoszczyzny.
Kult
Jaskinia świętego do dziś pozostaje miejscem pielgrzymek. Za życia był czczony przez lokalnych chrześcijan prawosławnych, a jego życie zostało później zapisane w poetyckiej kronice z XVIII wieku. Święty Synod Cerkwi prawosławnej w Rumunii oficjalnie kanonizował go w 1992 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 13 września.