Jan z Montemarano był włoskim biskupem żyjącym w XI wieku, który służył jako pierwszy odnotowany lider diecezji w Montemarano. Urodzony w tym samym mieście, początkowo żył jako skromny kapłan, znany ze swojego oddania duchowym i materialnym potrzebom wspólnoty. Został mianowany na urząd biskupa przez papieża Grzegorza VII w 1084 roku, na prośbę lokalnych obywateli. W trakcie swojej posługi dążył do zwalczania korupcji i poprawy życia swoich poddanych zarówno poprzez wiarę, jak i praktyczną pracę.
Życie i posługa

Jako kapłan, Jan był znany z obrony słabych przed potężnymi postaciami. Po swoim mianowaniu skupił się na nawróceniu duchowym i praktycznej dobroczynności. Aby przeciwdziałać głodowi spowodowanemu najazdami i nieurodzajami, wykorzystywał zasoby biskupie do karczowania lasów i nawadniania ziemi przy użyciu rzeki Calore, czyniąc glebę produktywną dla swojego ludu. Zmarł w 1094 lub 1095 roku.
Kult
Kościół katolicki czci go jako świętego, a jego kult został potwierdzony przez papieża Piusa X w 1906 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 14 kwietnia i 21 sierpnia. Jego niezniszczalne relikwie znajdują się w krypcie katedry w Montemarano, gdzie pierwotnie został pochowany. Brązowy posąg biskupa stoi na placu Piazza del Popolo w tym mieście.
