Jan z Matery był żyjącym w XII wieku benedyktyńskim mnichem i opatem, którego życie charakteryzowało się pokutą i wędrowaniem. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Materze, początkowo pracował jako pasterz na wyspie San Pietro, zanim wyruszył w podróż przez Kalabrię i Sycylię. Po założeniu wspólnoty monastycznej w Ginosa, został uwięziony z powodu fałszywych oskarżeń, choć ostatecznie odzyskał wolność. Później stał się wybitnym kaznodzieją w Bari i założył kilka wpływowych domów zakonnych, z których najważniejszym był klasztor w Pulsano.
Życie zakonne

Po pobycie na Sycylii Jan przeniósł się do Apulii, aby zamieszkać z krewnymi. Założył wspólnotę w Ginosa, gdzie jego kaznodziejstwo przyniosło mu zarówno wyznawców, jak i wrogów. Po okresie uwięzienia udał się do Bari, aby głosić kazania pod opieką księcia Grimoalda. Około 1130 roku założył nową wspólnotę w pobliżu Pulsano. Grupa ta, przestrzegająca reguły benedyktyńskiej z naciskiem na pracę rąk, szybko się rozwijała i rozrosła, obejmując domy w Foggii i Meledzie.
Kult
Uznany za świętego, został kanonizowany przez papieża Aleksandra III w 1177 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 20 czerwca. W 1830 roku jego relikwie zostały przeniesione do katedry w Materze. W sztuce religijnej często przedstawiany jest jako opat używający laski do odpędzania diabła.
