Jan z Dajlamu był wschodniosyryjskim mnichem żyjącym w VII wieku, który założył wiele klasztorów na terenie Persji i Mezopotamii. Urodzony w 660 roku w Hdatta, niedaleko ujścia rzek Tygrys i Górny Zab, w młodości wstąpił do klasztoru Bēṯ ʿĀbē. Po pojmaniu przez Dajlamitów podczas konfliktów z siłami arabskimi, zdołał uciec z niewoli i udał się w region Morza Kaspijskiego, aby głosić chrześcijańską wiarę lokalnej ludności.
Życie i działalność
Podczas swoich podróży Jan dokonał kilku znamiennych czynów, w tym uzdrowił arabskiego gubernatora Iraku, al-Hajjaja. Według przekazów, dzięki boskiej interwencji uratował także córkę kalifa Umajjadów. W następstwie tych wydarzeń poprosił o ziemię w Fars, aby założyć centrum religijne. Jego działalność misyjna doprowadziła do nawrócenia zoroastryjczyków w Arrajan oraz mieszkańców Bakhdida, gdzie założył klasztor noszący jego imię.
Działalność monastyczna
Jan założył kilka domów zakonnych, aby wspierać rozrastające się wspólnoty chrześcijańskie. W Fars założył klasztor po otrzymaniu ziemi w nagrodę. Założył także ośrodek w pobliżu Kaszkaru, który został przeznaczony dla osób posługujących się językiem syryjskim, aby pomóc w rozstrzyganiu sporów między różnymi grupami językowymi mnichów. Zmarł w klasztorze w Kaszkari 26 stycznia 738 roku.
