Jan z Caramola był cysterskim mnichem żyjącym w XIV wieku, który prowadził ascetyczny tryb życia we Włoszech. Urodzony w Tuluzie około 1280 roku, prawdopodobnie przybył do Włoch podczas pierwszego Powszechnego Jubileuszu w 1300 roku. Większość swojego życia spędził na praktykowaniu surowych pokut i samotności, przemieszczając się między różnymi pustelniami, w tym miejscami w pobliżu rzeki Sinni i góry Caramola, zanim osiadł w opactwie Santa Maria del Sagittario. Jest uznawany za błogosławionego w Kościele katolickim, upamiętnianego za głęboką pobożność oraz cudowny charakter jego relikwii.
Życie i ascetyzm
Po przybyciu do Włoch Jan poszukiwał izolacji poprzez modlitwę i surową pokutę. Żył jako pustelnik w kilku odległych miejscach, w tym w jaskini w San Benedetto w Subiaco oraz w różnych miejscach w regionie Sagittario. Jego oddanie ubóstwu skłoniło go do zbudowania własnej celki na górze Caramola, od której wziął swoje imię. Ostatecznie żył jako brat świecki w opactwie Santa Maria del Sagittario aż do śmierci w 1339 roku.
Kult i cuda
Błogosławiony jest czczony za liczne cuda, z których niektóre zostały odnotowane w historycznych tekstach biograficznych. Po jego śmierci z grobu miała wydobywać się słodka woń. Zauważono, że jego ciało pozostawało niezniszczone przez stulecia, wydając się nienaruszone podczas ekshumacji w 1500 roku oraz ponownie podczas kanonicznej inspekcji w 2002 roku. Jego relikwie zostały przeniesione do kościoła San Giovanni Battista w Chiaromonte w 1808 roku.