Jan de Montmirail był XII-wiecznym francuskim szlachcicem i rycerzem, który pełnił funkcję marszałka Francji. Po udanej karierze wojskowej i bliskiej przyjaźni z królem Filipem II, w wieku trzydziestu lat przeszedł nawrócenie religijne. Ostatecznie zrzekł się majątku i tytułów, aby wstąpić do zakonu cystersów w klasztorze w Longpont. Znany ze swojej oddania chorym i trędowatym, prowadził życie ascetyczne aż do śmierci w 1217 roku.
Życie i nawrócenie

Urodzony w szlacheckiej rodzinie, Jan służył na francuskim dworze królewskim jako zaufany doradca i przyjaciel króla. Mimo wysokiego statusu i małżeństwa z Helvide de Dampierre, później poszukiwał drogi duchowej. Po spotkaniu z przeorem rozdał swój majątek ubogim i wstąpił do klasztoru w Longpont. W tym czasie skupiał się na opiece nad chorymi i praktykował intensywną modlitwę.
Kult

Po jego śmierci pielgrzymi odwiedzali jego grób ze względu na doniesienia o cudach. Do lat 30. XIII wieku był uznawany za postać czyniącą cuda. Kościół katolicki beatyfikował go w 1891 roku, a jego wspomnienie obchodzi się w dniu 29 września. Papież Leon XIII ustanowił również specjalny urząd na jego cześć dla diecezji Soissons.
