Jan Woroniec był prawosławnym kapłanem, który żył na terenach dzisiejszej Ukrainy pod koniec XIX i na początku XX wieku. Urodzony w rodzinie kapłańskiej, studiował w seminarium teologicznym w Mińsku, zanim rozpoczął służbę jako psalmistą. Po święceniach w 1888 roku służył w różnych parafiach, w tym w tych poświęconych Świętej Trójcy oraz Świętemu Jerzemu. Był ceniony za oddanie pasterskie, za co otrzymał kilka odznaczeń, w tym złoty krzyż oraz Order św. Anny.
Życie i śmierć
Po służbie w Smiłowiczach, Woroniec stał się obiektem intensywnych prześladowań ze strony władz radzieckich. W 1930 roku został najpierw zesłany do Czernihowa za wygłaszanie kazań krytykujących reżim stalinowski. Po powrocie, po zamknięciu jego kościoła w 1935 roku, kontynuował prowadzenie tajnych nabożeństw w prywatnych domach. Jego odmowa zaprzestania głoszenia kazań doprowadziła do ostatecznego aresztowania w 1937 roku, co wkrótce potem skutkowało egzekucją przez pluton egzekucyjny.
Kult
Został kanonizowany w 1999 roku przez białoruską egzarchat Patriarchatu Moskiewskiego jako część Zgromadzenia Nowych Męczenników Eparchii Mińskiej. Od 2000 roku jest czczony w całym Kościele Prawosławnym. Jego wspomnienie obchodzi się 15 października.