Jan Ruysbroeck był mistykiem, teologiem i kanonikiem augustiańskim z XIV wieku, pochodzącym z Księstwa Brabancji. Urodzony w Ruisbroek, został święcimony na kapłana w 1318 roku i służył jako proboszcz w Brukseli, zanim w 1343 roku przeniósł się do pustelni Groenendaal. Był znaczącą postacią średniowiecznej mistyki, znaną ze swojego życia kontemplacyjnego oraz starań o zwalczanie ówczesnych herezji poprzez swoje pisma. Swoje główne dzieła komponował w języku średniowłoskim (średnioholenderskim), aby dotrzeć do szerszego grona odbiorców, zamiast używać tradycyjnej dla Kościoła łaciny.
Życie i twórczość
Po edukacji pod okiem swojego wuja, Jan służył wspólnocie w św. Guduli w Brukseli. Szukając większej samotności, przeniósł się później do pustelni Groenendaal, gdzie pomógł założyć wspólnotę kanoników regularnych. Podczas tego płodnego okresu napisał liczne traktaty, w tym Małżeństwo duchowe oraz Błyszczący kamień. Często medytował w pobliskim lesie, zapisując swoje natchnienia na tabliczce, gdy czuł się wiedziony przez Ducha Świętego.
Kult
Uznany za błogosławionego w tradycji katolickiej, jest wspominany 2 grudnia. Jego wpływ duchowy rozciągał się na Niderlandy, Niemcy i Francję, docierając do różnych wspólnot religijnych. Jego pisma, szczególnie te dotyczące życia kontemplacyjnego, pozostają wpływowe od wieków, służąc jako przewodniki dla osób poszukujących głębokiej unii duchowej.