Jan Rosjanin był prawosławnym chrześcijańskim niewolnikiem urodzonym około 1690 roku w Hetmanacie Kozackim. Pojmany podczas wojny rosyjsko-tureckiej podczas służby w armii Piotra Wielkiego, został sprzedany w niewolę w Imperium Osmańskim. Mimo drwin i trudności wynikających z odmowy przejścia na islam, zyskał szacunek swojego pana dzięki swojej pokorze i pracowitości. Żył jako stajenny w Ürgüp, gdzie był znany ze swojej niezłomności w wierze i dobroci wobec innych.
Życie w niewoli
Służąc swojemu panu, Jan prowadził surowe życie modlitwy i postu. Często odwiedzał kościół w jaskini, aby się modlić i przyjmować Świętą Komunię. Słynął z odmowy przyjęcia propozycji wolności, wierząc, że jego życie jako niewolnika zostało bosko przeznaczone dla jego zbawienia. Jego sława świętości wzrosła po cudzie związanym z naczyniem pilawu, które rzekomo pojawiło się w pokoju jego pana w Mekce, co skłoniło wielu do uznania go za człowieka świętego.
Śmierć i kult
Jan zmarł 9 czerwca 1730 roku po przyjęciu Świętej Komunii. Jego relikwie pierwotnie spoczywały w Kapadocji, lecz zostały przeniesione na wyspę Eubea po wymianie ludności z Grekami w 1924 roku. Jest czczony zarówno w tradycji prawosławnej, jak i katolickiej. Wyznawcy często proszą go o wstawiennictwo za osoby cierpiące na raka lub o uzdrowienie chorych dzieci.