Jan Maron był syryjskim mnichem żyjącym w VII wieku, który sprawował funkcję pierwszego patriarchy maronickiego. Urodzony około 628 roku w Sirmaniyah, ostatecznie ogłosił się przywódcą wspólnoty maronickiej, która wyznawała postanowienia Soboru Chalcedońskiego. Jego przywództwo przypadło na okres znaczących przemian politycznych, gdy lud maronicki dążył do większej niezależności, balansując między napięciami z Cesarstwem Bizantyńskim a grupami wschodnimi. Choć niektórzy historycy kwestionują jego historyczne istnienie, pozostaje on centralną postacią w tradycji maronickiej.
Życie i dzieła
Po wstąpieniu do klasztoru świętego Marona przyjął monastyczne imię Yohanon Moroun. Przypisuje mu się skomponowanie Księgi Kierownictwa (Book of Direction), fundamentalnego tekstu dla liturgii maronickiej. Choć autorstwo to jest przedmiotem sporów wśród uczonych, Kościół maronicki przypisuje mu trzy syryjskie dzieła, poruszające tematykę ogólnej duchowości, wiary oraz argumentacji teologicznej przeciwko nestorianom i jakobitom.
Kult
Jest uznawany za świętego w Kościele katolickim, w szczególności w Kościele maronickim. Jego wspomnienie obchodzone jest 2 marca. Po śmierci w 707 roku został pochowany w Kfarhy, niedaleko Batroun w Libanie, gdzie ustanowiono sanktuarium ku jego czci.