Giovanni Liccio był dominikaninem z XV wieku pochodzącym z Caccamo na Sycylii, znanym ze swojego ascetyzmu i kaznodziejstwa. Urodzony w ubogiej rodzinie, miał być związany z cudownym uzdrowieniem w niemowlęctwie, co skłoniło jego ojca do pozwolenia sąsiadowi na pomoc w jego wychowaniu. Po wstąpieniu do Zakonu Kaznodziejów w 1445 roku, założył klasztor w swoim rodzinnym mieście, a ostatecznie pełnił funkcję przełożonego prowincjału domów dominikańskich na Sycylii. Jest wspominany jako cudotwórca, który dokonywał licznych uzdrowień i pomagał potrzebującym.
Życie i posługa
Po święceniach Liccio założył klasztor w Caccamo, wykorzystując opuszczone miejsce po starszym kościele. Awansował na stanowisko przełożonego prowincjału domów dominikańskich na Sycylii i podróżował, aby głosić kazania w takich miejscach jak Neapol i Vicenza. W trakcie swojej posługi był ceniony za skromny tryb życia oraz zdolność do dokonywania cudów, w tym rozmnażania pokarmu dla robotników.
Kult i dziedzictwo
Został beatyfikowany w 1753 roku, po oficjalnym uznaniu szerokiego kultu w miastach Sycylii. Jego relikwie znajdują się w srebrno-szklanej relikwiarzu w kościele Santa Maria degli Angeli, gdzie są wystawiane podczas procesji odbywającej się w ostatnią niedzielę roku. Uważa się go za patrona osób cierpiących na urazy głowy; w Chicago powstało stowarzyszenie założone przez sycylijskich imigrantów, aby pielęgnować jego tradycje.