Jan III Sobieski był królem Polski i wielkim księciem litewskim od 1674 roku aż do swojej śmierci w 1696 roku. Urodzony w polskiej szlachcie, służył jako żołnierz, a później dowódca w kilku wojnach, w tym w powstaniu Chmielnickiego, wojnie polsko-rosyjskiej oraz szwedzkim najeździe znanym jako Potop. Został wybrany na monarchę Rzeczypospolitej Obojga Narodów po nagłej śmierci króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego, a pamięta się go przede wszystkim ze zwycięstwa nad Imperium Osmańskim w bitwie pod Wiedniem w 1683 roku.
Młodość i wczesna służba









Sobieski urodził się w 1629 roku w Oleskó, wówczas części Rzeczypospolitej Obojga Narodów, w rodzinie wpływowej szlachty. Kształcił się w Krakowie, a następnie podróżował po zachodniej Europie, gdzie poznał wpływowe osoby i nauczył się kilku języków. Po powrocie do kraju w 1648 roku wstąpił do wojska podczas powstania Chmielnickiego i awansował w szeregach. Później spędził czas w świecie osmańskim, gdzie studiował jego języki i metody wojskowe.
Panowanie i dziedzictwo









W czasie dwudziestodwuletniego panowania Sobieski dążył do ustabilizowania Rzeczypospolitej po dziesięcioleciach konfliktów. Jego triumf pod Wiedniem uczynił go sławną postacią w całej Europie, a pokonani wrogowie nadali mu tytuł „Lwa Lechistanu”. W późniejszych latach cierpiał na złe zdrowie i otyłość. Zmarł w 1696 roku, został pochowany w katedrze wawelskiej w Krakowie, a jego następcą został August II Mocny.
