Jan Gualbert był włoskim benedyktyńskim mnichem i opatem żyjącym w XI wieku, urodzonym w szlacheckiej rodzinie Visdomini w pobliżu Florencji. Po decyzji o porzuceniu drogi zemsty w Wielki Piątek, wstąpił do zakonu benedyktynów w San Miniato. Jest najbardziej znany z założenia w 1036 roku zakonu vallumbrysańskich. Przez całe swoje życie zakonne był oddanym reformatorem, który aktywnie walczył z praktykami nepotyzmu i symonii w Kościele.
Życie i działalność
Urodzony około 985 roku w Poggio Petroio, Jan poświęcił swoje życie reformie monastycznej. Po wstąpieniu do benedyktynów, w 1036 roku założył własny zakon – vallumbrysańskich. Swoje lata poświęcił walce o uczciwość kościelną, celując w szczególności w korupcję i sprzedaż urzędów kościelnych. Zmarł w Tavarnelle Val di Pesa 12 lipca 1073 roku.
Kult i patronat
Został kanonizowany na świętego przez papieża Celestyna III w 1193 roku. Ze względu na jego związek z naturą i stylem życia zakonnika, jest patronem leśników, strażników parków, włoskiego korpusu leśnego oraz lasów Brazylii. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 12 lipca zarówno w tradycji katolickiej, jak i anglikańskiej.