Jan Berchmans był belgijskim jezuickim scholastykiem i teologiem żyjącym w XVII wieku (1599–1621). Urodzony w Diest, wstąpił do Towarzystwa Jezusowego mimo początkowego sprzeciwu ojca wobec jego powołania religijnego. Studiował w Mechelen, a później w Rzymie, gdzie zyskał uznanie dzięki głębokiej jasności filozoficznej. Jego życie charakteryzowała głęboka pobożność wobec Najświętszej Maryi Panny oraz pragnienie męczeństwa. Zmarł w Rzymie w wieku 22 lat po zachorowaniu podczas okresu dyskusji akademickich.
Życie i powołanie
Po zapisaniu się do jezuickiego kolegium w Mechelen, Berchmans wstąpił do nowicjatu w 1616 roku. Był znany ze swojej życzliwej i otwartej natury. Po złożeniu pierwszych ślubów udał się pieszo do Rzymu, aby studiować filozofię w Collegium Romanum. Podczas udziału w debacie filozoficznej w Kolegium Greckim zapadł na ciężką gorączkę. Zmarł w sierpniu 1621 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo świętości zakorzenione w docenianiu rzeczy codziennych.
Kult i patronat
Święty jest uznawany za patrona studentów, jezuickich scholastyków oraz ministrantów. Został kanonizowany w 1888 roku po zgłoszonym cudzie związanym z młodą kobietą z Luizjany. Jego relikwie spoczywają w kościele Sant'Ignazio w Rzymie, natomiast jego serce zostało zwrócone do Belgii i jest przechowywane w srebrnej relikwiarzu w Leuven. Jego wspomnienie obchodzi się 13 sierpnia.