Jakub z Ulm (ur. ok. 1407 w Ulm, zm. 1491 w Bolonii) był niemieckim bratem konwersackim zakonu dominikanów oraz artystą. Przed wstąpieniem do Zakonu Kaznodziejów służył jako żołnierz w regionie Kampania we Włoszech. Po rozczarowaniu życiem wojskowym odpowiedział na powołanie religijne i resztę swoich lat spędził w Bolonii. Jest pamiętany przede wszystkim ze względu na swój wkład artystyczny, a konkretnie pracę jako malarz i witrażysta tworzący obrazy do okien kościelnych.
Życie i kariera
Urodzony w Szwabii, Jakub udał się do Rzymu w pielgrzymkę, a następnie w 1432 roku wstąpił do wojska w Neapolu. Po okresie pracy jako asystent prawnika, w 1441 roku wstąpił do zakonu dominikanów w Bolonii. Późniejsze lata życia poświęcił sztuce religijnej, koncentrując się na malarstwie i pracy w szkle. Zmarł w październiku 1491 roku i został pochowany w Bazylice św. Dominika.
Kult
W tradycji katolickiej jest uznawany za błogosławionego. Jego beatyfikacja została oficjalnie zatwierdzona przez papieża Leona XII w 1825 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 11 października, w rocznicę jego śmierci. W 1965 roku jego szczątki zostały przeniesione do innej kaplicy w Bazylice św. Dominika.