Jakub z Tarentaise był biskupem żyjącym w V wieku, pochodzącym z Asyrii, którego tradycyjnie uznaje się za pierwszego biskupa regionu Tarentaise. Według przekazów hagiograficznych, przed nawróceniem na chrześcijaństwo służył jako perski oficer wojskowy, a przyjął nową wiarę dzięki Honoratowi z Lérins. Później uczestniczył w misjach ewangelizacyjnych w dolinie Tarentaise w Sabaudii. Zmarł w Arles około 429 roku i jest czczony jako święty w tradycji katolickiej.
Życie i tradycja
Tradycja głosi, że po nawróceniu Jakub wstąpił do wspólnoty monastycznej w Lérins. Około 420 roku towarzyszył Honoratowi i Maksymowi z Rioux w szerzeniu wiary w dolinie Ceutrons. Honorat poświęcił go później na biskupa, aby mógł kontynuować te apostolskie misje. Choć źródła historyczne z V wieku są nieliczne, średniowieczne biografie pomogły ugruntować jego rolę jako postaci założycielskiej dla lokalnego Kościoła.
Legendy i cuda
Różne legendy przypisują Jakubowi moce cudowne, takie jak uzdrowienie syna króla z gorączki czy ochrona wołów przed niedźwiedziem. Inne opowieści opisują, jak za pomocą święconej wody wydłużał drewnianą belkę lub dostarczał królowi śnieg w czasie lata. Relacje te, zachowane w Vita Sanctorum, podkreślają jego rolę jako uzdrowiciela i potężnego orędownika wiernych.
Kult
Jest wspominany corocznie 16 stycznia. Jego pamięć jest pielęgnowana w kilku poświęconych mu kościołach w regionie Sabaudii oraz na górze nazwanej Mont Saint-Jacques. Lokalne tradycje obejmują procesje religijne, a jego dziedzictwo pozostaje centralne dla tożsamości religijnej diecezji Tarentaise, Maurienne i Chambéry.
