Jakub z Marchii był włoskim franciszkaninem, kaznodzieją i pisarzem, urodzonym na początku lat 90. XIV wieku w Monteprandone. Po studiach prawniczych na Uniwersytecie w Perugii wstąpił do Zakonu Mniejszej Prowincji w 1416 roku. Przez pięćdziesiąt lat prowadził działalność duchową, pełniąc m.in. funkcję legata papieskiego i inkwizytora. Znany ze surowego trybu życia oraz wysiłków na rzecz zwalczania różnych herezji w całej Europie, był również znaczącą postacią w krzewieniu kultu Imienia Jezus. Zmarł w Neapolu w 1476 roku.
Życie i działalność

Po święceniach w 1420 roku Jakub podróżował szeroko po Toskanii, Umbrii i Marchii. Jako inkwizytor działał w regionach takich jak Bośnia, Węgry i części Europy Środkowej, aby zwalczać grupy heretyckie. Zakładał również instytucje kredytowe typu non profit, znane jako montes pietatis, aby zapewniać niskooprocentowane pożyczki. W trakcie swojej kariery pełnił rolę arbitra w wewnętrznych sporach franciszkanów i angażował się w działania dyplomatyczne mające na celu ułatwienie pojednania między różnymi tradycjami chrześcijańskimi.
Kult i dziedzictwo

Uznany za świętego i cudotwórcę, Jakub jest czczony przez Kościół katolicki, którego wspomnienie przypada na 28 listopada. Choć pierwotnie spoczywał w Neapolu, gdzie jest patronem, jego szczątki przeniesiono do Monteprandone w 2001 roku. W sztuce często przedstawiany jest z kielichem, z którego wyłania się wąż, co symbolizuje liczne próby odebrania mu życia przez osoby, którym się sprzeciwiał.
