Jakub Bianconi był włoskim dominikaninem z Bevagni żyjącym w XIII wieku, który poświęcił życie służbie duszpasterskiej i skrajnemu ubóstwu. Urodzony w 1220 roku, w młodości wstąpił do Zakonu Kaznodziejów, a ostatecznie sprawował urząd przeora prowincjalnego. Był znany z wysiłków na rzecz zwalczania herezji oraz z niesienia kluczowej pomocy uchodźcom po zagrabieniu jego regionu przez Fryderyka II w 1248 roku. Jego życie charakteryzowało się poziomem ascetyzmu, który wykraczał poza standardowe wymagania jego zakonu.
Życie i służba

Po wstąpieniu do zakonu dominikanów w Spoleto, Bianconi założył klasztor w Bevagni, pełniąc funkcję jego pierwszego przeora. Odegrał istotną rolę w lokalnej społeczności, pomagając w odbudowie miasta i jego kościołów. Jego praca religijna obejmowała zwalczanie herezji nikolaickiej, co obejmowało nawrócenie jej głównego przywódcy. Pełnił również rolę duchowego doradcy i w trakcie swojej kariery zajmował kilka stanowisk kierowniczych w zakonie dominikanów.
Kult

Proces uznania jego świętości rozpoczął się w 1608 roku i przez kilka dziesięcioleci napotykał liczne opóźnienia. Po uznaniu lokalnej pobożności wobec niego, papież Klemens X oficjalnie beatyfikował go w 1672 roku. Jego relikwie były wielokrotnie przenoszone, aż ostatecznie spoczęły w pozłacanym brązowym urnie na wysokim ołtarzu. Jego wspomnienie obchodzi się 22 sierpnia.
