Jakow był wschodnioortodoksyjnym arcybiskupem, który kierował serbskim Kościołem w latach 1286–1292. Choć szczegóły historyczne dotyczące jego życia pozostają ograniczone, jest on uznawany za osobę, która wniosła znaczący wkład w krajobraz kościelny regionu. Przypisuje mu się fundowanie i odnawianie różnych kościołów oraz potencjalne przeniesienie siedziby biskupiej z Žičy do metochionu w Peć. Znany ze swojej łagodnej i charytatywnej natury, wykazywał szczególną pobożność wobec klasztoru Studenica, wspierając go przedmiotami liturgicznymi i akcesoriami.
Działalność kościelna
Podczas sprawowania urzędu Jakow koncentrował się na fizycznym i duchowym utrzymaniu Kościoła. Dostarczał księgi liturgiczne oraz niezbędne przedmioty do klasztoru Studenica. Jego rządy prawdopodobnie wiązały się z przeniesieniem centrum siedziby biskupiej z Žičy do Peć. Ponadto był znany z oferowania szczególnego wsparcia serbskim ascetom, co demonstrowało jego oddanie wspólnocie monastycznej.
Kult
Kościół serbski prawosławny czci go jako świętego ze względu na jego postrzeganą czystość i miłość chrześcijańską. Według kalendarza kościelnego wspomina się go 3 lutego, natomiast w kalendarzu gregoriańskim jego święto przypada 16 lutego. Jego dziedzictwo jest zachowane dzięki historycznej roli w administracji kościelnej oraz reputacji pokornego i charytatywnego przywódcy.