Isnardo z Chiampo był włoskim dominikaninem żyjącym w XIII wieku, znanym ze swojego kaznodziejstwa i ascetyzmu. Urodzony w Chiampo, wstąpił do Zakonu Kaznodziejów w Bolonii, gdzie przyjął go święty Dominik. Po studiach w Bolonii i Mediolanie podróżował przez miasta północnych Włoch, aby zwalczać herezję. W 1231 roku założył klasztor w Pawi, pełniąc funkcję jego pierwszego przeora. Do końca życia pozostał w Pawi, gdzie zmarł w 1244 roku.
Życie i posługa
Po święceniach Isnardo stał się wybitnym kaznodzieją i duchowym przewodnikiem. Był ceniony za surowe przestrzeganie reguły dominikańskiej oraz rygorystyczne pokuty. Podczas kaznodziejstwa w różnych miastach, w tym w Breccii i Bergamie, spotykał się z oporem i drwinami ze strony osób, które nie zgadzały się z jego naukami. Założył klasztor Beata Vergine Maria di Nazareth w Pawi, poświęcając dużą część swojej pracy kultowi Najświętszej Marii Panny.
Kult
Ze względu na szeroką sławę świętości, która dotarła aż do Francji, starania o jego uznanie rozpoczęły się wcześnie. Choć proces ten trwał przez wieki, został beatyfikowany przez papieża Benedykta XV w 1919 roku. Decyzja ta opierała się na wielowiekowym kulcie, czyli ludowej pobożności, która istniała od czasu jego śmierci. Jego wspomnienie obchodzi się 22 marca.