Islandia to państwo wyspiarskie w Europie Północnej, położone między Oceanem Arktycznym a Oceanem Atlantyckim, na Grzbiecie Śródatlantyckim, pomiędzy Europą a Ameryką Północną. Jest najbardziej wysuniętym na zachód krajem Europy i zarazem najrzadziej zaludnionym. Jej stolicą i największym miastem jest Reykjavík, a językiem urzędowym – islandzki. Wyspa jest geologicznie aktywna, występują tu gejzery, częste erupcje wulkanów, lodowce i rzeki lodowcowe. Mimo położenia tuż na południe od koła podbiegunowego panuje tu klimat umiarkowany, co zawdzięcza Prądowi Zatokowemu.
Osadnictwo i wczesna historia












Według Landnámabók osadnictwo rozpoczęło się w 874 roku, gdy norweski wódz Ingólfr Arnarson został pierwszym stałym osadnikiem. W kolejnych wiekach przybywali Norwegowie i inni Skandynawowie, wielu z nich sprowadzało niewolników pochodzenia gaelickiego. Wyspa była rządzona jako niezależna republika pod władzą Althingu, jednego z najstarszych wciąż działających zgromadzeń ustawodawczych na świecie. Po okresie wojen domowych Islandia znalazła się pod panowaniem norweskim w XIII wieku, później przeszła pod władzę duńską, a ostatecznie w 1814 roku została przekazana Danii.
Niepodległość i współczesna gospodarka












Pod wpływem nacjonalizmu ruch niepodległościowy Islandii zaowocował w 1918 roku Aktem Unii duńsko-islandzkiej i powstaniem Królestwa Islandii, które dzieliło monarchę z Danią. Islandia stała się republiką w 1944 roku. Do XX wieku gospodarka opierała się głównie na rybołówstwie i rolnictwie. Zindustrializowane połowy oraz pomoc z Planu Marshalla po II wojnie światowej przyniosły dobrobyt, a w 1994 roku Islandia przystąpiła do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, dywersyfikując gospodarkę o finanse, biotechnologię i przemysł wytwórczy. Islandia nie ma stałej armii, polegając na lekko uzbrojonej straży przybrzeżnej.
